Land

Can you save ‘together’? Can you by doing much intensely as a couple

protect the other from the one-man cage between underground

 

floors? Say twice ‘of course’ and lay your head

on my buttock, casually since moments like this of wild spleen

 

return more often than not, down to the pore deposits

exactly the same. Only the gleaning of ‘together’ into a dam against

 

awful singularity may perhaps just once, when backs are languid and

are soft like land full of something further than

 

hope, full of beauty broken out of the most difficult thing like – you are my –

tulip bulbs eaten in

 

wartime.

Translation by Paul Vincent

Land

Of je ‘samen’ sparen kan. Of je door veel intens met twee te doen

de ander kan behoeden voor de eenmansliftkooi tussen ondergrondse
 

etages ooit. Zeg tweemaal ‘uiteraard’ en leg je hoofd dan op

mijn bil, achteloos want ogenblikken zoals dit van wilde milt
 

komen vaker terug dan niet, tot op de porieaanslagen

precies dezelfde. Alleen het sprokkelen van ‘samen’ tot een dam tegen
 

eng enkelvoud kan misschien maar één keer, als ruggen loom en

mul liggen als land vol iets al verder dan
 

de hoop, vol mooiheid uit het moeilijkste gebroken als – jij bent mijn –

tulpenbollen gegeten tijdens
 

oorlog.