Field

Perhaps football really is the only goal,

of the subconscious and conscious too: two parts

 

quite simply because a match requires two

teams. At some point half of your neurones consciously

 

represent a ball, as big and heavy as the head itself, in which

beyond your control the olfactory memory grows of

 

newly-mown grass: the field. First the ball wins, you see it

so sharply before you, down to the stitching of your leather

 

skull. Then the unconscious grass perception scores, fills

your brain herby green until it almost snaps and only

 

the tickling of a sheet along your cheek causes a

a resetting kick-off, which will make everything again

 

possible.

Translation by Paul Vincent

Veld

Misschien is voetbal écht het enige doel,

ook van het onderbewustzijn en het bewuste: twee delen
 

enkel en alleen omdat een match twee ploegen

vereist. Ooit stelt de helft van je neuronen bewust voor
 

een bal, zo groot en zwaar als het hoofd zelf, waarin

groeit buiten jezelf om de geurherinnering van
 

pasgemaaid gras: het veld. Eerst wint de bal, zie je hem

haarscherp voor je, tot op de stiksels van je lederen
 

schedel. Dan scoort de onbewuste grasgewaarwording, vult

kruidig groen je brein tot het haast knapt en slechts
 

het kriebelen van een laken langs je wang al veroorzaakt

een resettende, alles opnieuw mogelijk makende
 

aftrap.