THE ART OF DISAPPEARING

by Maarten Inghels


THE ART OF DISAPPEARING

Walking in the crowded market square

someone screamed into a megaphone

to be forgotten in the name of peace.

 

I followed the one-man protest for a bit.

The moment came to be both caught, forbidden

and combatted. In pieces, I strolled round

 

with a pair of kitchen scissors in my mouth.

If only I could be invisible

and like a handful of sand just bury myself.

 

No longer fit in with the picture

in the foreground with the clamorous hours.

I trained myself in the art of disappearance.

 

I snuck round the corner,

put up posters everywhere to focus

attention on my rehearsed finale.

 

Some people are lost all their lives,

are hidden in the depths of a shell

or lie beneath a weathered stone already.

 

But now I’ve gone forever

I regret nobody saw

how well I disappeared.

Translation by Willem Groenewegen

De kunst van het verdwijnen

Op het overvolle marktplein liep iemand

door een megafoon te schreeuwen om

in vredesnaam te worden vergeten.

 

Ik ging een eindje met de eenmansbetoging op.

Het moment brak aan om betrapt, verboden

en bestreden te zijn. Ik wandelde verknipt

 

rond met een keukenschaar in mijn mond.

Kon ik maar onzichtbaar zijn,

mij als een handvol zand begraven.

 

Niet meer in het plaatje passen

van de voorgrond met de luidruchtige uren.

Ik bekwaamde mij in de kunst van het verdwijnen.

 

Stiekem ging ik het hoekje om

en hing overal posters op om de aandacht

te vestigen op mijn ingestudeerde einde.

 

Sommigen zijn hun leven lang zoek,

verstoppen zich in de kronkel van een schelp

of liggen reeds onder een verweerde steen.

 

Maar nu ik eeuwig weg ben

betreur ik dat niemand zag

hoe mooi ik verdween.