Ars Poetica

by Maarten Inghels


Ars Poetica

The weight of the world? Poetry.

The dripping tap in my throat? Poetry. Poetry. Poetry.

When I choke in my sleep and wake up coughing? Poetry.

The paper cut in my middle finger? Poetry dammit.

My lover knows where we’re going on holiday for the next ten years: to poetry.

What chases her into my arms? The poetry – or lack of it.

I visit the fish when it’s raining. Poetry?

My mum asks what my income amounts to? From necessity: poetry.

What did they sell to the circus for next to nothing? Poetry.

Europe? Poetry.

Lapus lazuli? Poetry.

The moon wanes, stands straight, goes back to sleep? Blindfolded poetry.

The century yawns and I am free. Poetry.

Who are you?, you ask. The poetry – I’m gone more often than not.

You lift a stone and it slips out from under in droves. Poetry.

What does the audience shout out loud and clear whenever I stumble? Poetry! Poetry!

Translation by Willem Groenewegen

Ars Poetica

Het gewicht van de wereld? Poëzie.

De lekkende kraan in mijn keel? Poëzie. Poëzie. Poëzie.

Wanneer ik mij verslik in mijn slaap en hoestend wakker word? Poëzie.

De papiersnee in mijn middelvinger? Godverdomse poëzie.

Mijn geliefde weet waarheen wij de komende tien jaar op vakantie gaan: naar poëzie.

Wat duwt de wind in mijn rug? De poëzie — of het gebrek daaraan.

Wanneer het regent, bezoek ik de vissen. Poëzie?

Hoe mijn inkomen eruitziet vraagt mijn moeder? Noodgedwongen de poëzie.

Wat hebben ze voor een appel en een ei aan het circus verkocht? De poëzie.

Europa? Poëzie.

Lapus lazuli? Poëzie.

De maan sterft, staat recht, slaapt weer in? Geblinddoekte poëzie.

De eeuw geeuwt, en ik ben vrij. Poëzie.

Wie ben jij?, vraagt u. De poëzie — ik ben er vaker niet dan wel.

Je tilt een steen op en het glipt in grote getale weg. Poëzie.

Wat roepen de toeschouwers luid en duidelijk wanneer ik op mijn bek ga? Poëzie! Poëzie!