Before the City Falls Asleep

by Afrodita Nikolova


Before the City Falls Asleep

The samovila's sadness is the meaty walnut

you're looking for in the plate

to bring you happiness next year.

 

It unwraps as a firmly sealed gift

you take thinking – her heart

 

is still as an orange of forgiveness. 

 

Where the samovila's knee bends 

no one is asking

 

or why she lulls babies to sleep

with the echoes of minarets.

 

She can’t tell why the old are silent in church

when they pray out loud by their beds.

 

At daytime she wonders the streets

feeding lost travellers

 

watching train toys on windowsills 

a hand full of water over the flowerpots –

 

she wonders why they feed the plants

but kill the stray dogs.

 

At night she follows the white strands of hair

on the road to find her way home

 

between the earth and the sky

 

before the city falls asleep

mothers – cigarette in hand

 

push her our of tales not fully told

Пред да заспие градот

Тагата на самовилата е полниот орев

што го бараш во чинијата

за среќа наредната година.

 

Се одмотува како цврсто залепен подарок

што го земаш со помислата – срцата

 

на самовилите се мирни

како портокалите за прошка.

 

Каде се свива коленото на самовилата

никој не прашува

 

ниту зошто бебињата ги успива

со ехото од минарињата.

 

Не знае зошто постарите молчат во црква

а крај креветот се молат на глас.

 

Преку ден талка по улиците

ги храни загубените патници

 

ги гледа возовите играчки на первазите

по некоја рака вода над саксиите –

 

се прашува зошто ги хранат растенијата

а ги убиваат уличните кучиња.

 

Навечер ги следи белите прамени коса

на патот за да се врати дома

 

помеѓу небото и земјата

 

пред да заспие градот 

мајките со цигара в раце 

 

ја туркаат од недоречените бајки