Noon

The neighbours’ children have left

the doors wide open again.

 

I leave Jana at the house

by the slanting apricot tree.

 

This time, the engine will die on the street

on the balconies people come and go

 

someone’s watering flowers –

 

for hours we will watch the ornaments

inside the glass case, a teacup, a dolphin, an angel

 

there is always something missing –

a worn wreath a worn floor a worn eye.

 

With a small and a large spoon

we swallow stars from the soup.

 

Once in a while we look at each other

with the muteness of museums

 

and the glass reflects our faces

like two moons floating in water.

 

I knew something was wrong

with the porcelain canoes –

 

the way the girl waits for them to return.

 

They pulled the silence

the old carried to bed.

 

I remember it, here in the bedroom

three small women were carefully mending the cloth

 

around them something seamless was stretching as whiteness.

Пладне

Децата од соседите повторно ги оставиле

вратите ширум отворени.

 

Jа оставам Јана пред куќата

кај накривената кајсија.

 

Овојпат, моторот ќе згасне на улицата

на терасите луѓе доаѓаат и заминуваат

 

некој полева цвеќе –

 

Со часови ќе гледаме во украсите

од витрината, филџан, делфин, ангел

 

секогаш нешто недостасува –

излитен венец излитено дно излитено око.

 

Со малата и големата лажица

голтаме ѕвезди од супата.

 

Одвреме навреме се погледнуваме

со немоста од музеите

 

а стаклото се огледува во нашите лица

како две месечини во вода.

 

Знаев оти нешто не чини

со порцеланските чунови –

 

начинот на кој девојчево чека да се вратат.

 

Ја повлекоа тишината

што старите ја носеа в кревет.

 

Се сеќавам овде во спалната

три мали жени внимателно го крпеа платното

 

околу нив нешто без рабови се протегаше како белина.