In the City of Flowers

by Afrodita Nikolova


In the City of Flowers

Finally you arrived at the threshold of this city

 

where the four directions of the world

come together like invisible walls

 

and the thought like dandelion is handed out to the wind.

 

Here the guardians are not guardian angels

but alchemists, they melt the wax into air.

 

Listen, the present is seeping

through the narrow drainpipes like water

 

the earth is parting with us

when the rain is put out in the eye of the sky

 

The bird’s flight becomes one

with the voice that climbs up the yellow cottonwoods.

 

If not you another traveler will ask –

What do animals’ mute stares mean?

 

I don’t know

Someone with the hand burnt by the sun will answer:

 

Here, this is the gate of sorrow

 

come in without intent

come in in the city

where the grass outgrows any human bow–

 

maybe the dust we were made of

is the same with the dust of the wind, the dust of the earth,

 

the pollen of the flower

enters each pore of our beings.

Во градот на цвеќињата

Конечно пристигна пред прагот на овој град

 

каде четирите страни на светот

се стеснуваат како невидливи ѕидини

 

и мислата како глуварче му се раздава на ветерот.

 

Чуварите овде не се ангели чувари

туку алхемичари, восок во воздух претопуваат.

 

Слушни, сегашноста протекува

како водата низ тесните олуци

 

земјата се простува од нас

кога дождот гасне во окото на небото

 

воздушната патека на птицата се изедначува

со гласот што се искачува по жолтите јаблани.

 

Ако не ти, некој друг патник ќе праша—

што значат немите погледи на животните?

 

Не знам

ќе одговори некој со раката изгорена од сонцето:

 

Еве, ова е портата на тагата

 

влези без предумисла

влези во градот

каде тревата го надраснува секој човечки поклон –

 

можеби правот од кој сме создадени

 

е ист со правот на ветерот, правот од земјата,

 

поленот од цветот

 

влегува во секоја пора од нашето битие.