In the Gusts of Wind

by Afrodita Nikolova


In the Gusts of Wind

Here is the mirror you were looking for,

 

this dewy glass in which our God reflects itself.

 

Forgive me

 

you will say to yourself

in front of the ants bridge at the heart of this wild growth.

 

Look, a shadow of a snail’s shell covers the mark of the grass

which separates it from the untouched stalk.

 

See – a wild thyme – maybe the silver trails

of this flower are invisible for the eye

 

but the sun inlays them in my hands

as a mother of pearl in a frame of a mirror.

 

We will talk about the truth for hours

 

but here now everything’s predictable:

 

the barley’s decision to flower

is a decision to die

 

here the rain returns to the birds

in the hollows of the road

 

in the park a baby is feeding on its mother’s breast

 

and reading the swallows’ flight above our heads

even before it learns to say Mum

 

I know what you’re going to say

even before your lip tilts

 

in the direction we send the dead.

 

You are right,

 

in the gusts of wind no one is safe

 

but the nights keep moving as if nothing is a secret.

 

Во налетот на ветрот

Еве го огледалото што го бараш,

 

ова наросено стакло во кое се огледува нашиот Бог.

 

Прости ми

 

ќе речеш во себе 

пред мостот мравки во срцето од оваа дива вегетација.

 

Погледни, сенката од куќичката на полжавот го крие

белегот на тревата по кој се разликува од недопреното стебло.

 

Види – мајчина душичка – можеби каj цветов

сребрените патеки се невидливи за голо око

 

но сонцето ми ги вдлабнува во дланките

како седеф во украсна рамка од огледало.

 

Со часови ќе преговараме за вистината 

 

но овде веќе сѐ е предвидливо:

 

одлуката на јачменот да процвета

е одлука да умре

 

овде дождот им се враќа на птиците

во вдлабнатините од патот

 

во паркот едно бебе цица од градата на мајка си

 

ја чита воздушната патека на ластовиците над нашите глави

 

уште пред да научи да каже мамо

 

Знам што ќе изустиш

уште пред да ја накривиш усната

 

во правецот каде што мртвите ги испраќаме.

 

Во право си,

 

во налетот на ветрот никој не е безбеден

 

но ноќите си минуваат како ништо да не е тајно.